<--Cojnij do: Szkoła podstawowa -->

Olimpiada ortograficzna – zdrowa rywalizacja

Często najważniejsza misja jaką jest dbanie o bezpieczeństwo uczniów i zapewnienie im optymalnych warunków do rozwoju przybiera codzienną postać. I właśnie w tych zwykłych działaniach dokonujemy niecodziennych odkryć jako nauczyciele.

W swojej pracy z uczniami kładę szczególny nacisk na współpracę. Staram się uczyć moich wychowanków wzajemnej pomocy i troski, umiejętności dostrzegania drugiego człowieka (kolegi/ koleżanki), empatii, umiejętności dzielenia się z innymi, przyjaźni oraz radości z sukcesów innych. Ważne jest dla mnie podczas pracy z dziećmi wprowadzanie zdrowej realizacji, która uczy uczniów zarówno przegrywać z dumą jak i cieszyć się szczęściem innych. Rozwój talentów, umiejętność działania w grupie, a także zdolność akceptowania porażek i wyciąganie z nich wniosków. To zaledwie kilka zalet, które płyną z rywalizacji w dziecięcym środowisku. Jednocześnie, gdy konkurencja przybiera niezdrowe formy, może się ona okazać szkodliwa dla psychiki dziecka. Mimo to rywalizacja w życiu małego człowieka jest niezbędna: zaznawszy smaku porażki i zwycięstwa, dzieci wyrabiają w sobie umiejętność radzenia z problemami w dorosłym życiu.

W osiągnięciu celu jakim są zachowania prospołeczne wśród uczniów i umiejętność pracy w zespole, pomagają mi zabawy drużynowe. Ciesząca się największą popularnością wśród moich uczniów jest Olimpiada ortograficzna.

Jest to forma pracy z uczniami, która przybiera rangę prawdziwych zawodów. Uczniowie podzieleni na kilkuosobowe drużyny rozwiązują poszczególne zadania w każdej z 5 rund.

RUNDA 1

Biegające dyktando

Zadaniem każdego ucznia z drużyny jest odczytanie z kartonika wyrażenia zawierającego trudności ortograficzne, które trzeba uprzednio rozwiązać i zapisać je na tablicy (każda drużyna ma wyznaczone miejsce do zapisania). Za każdy poprawnie zapisany wyraz drużyna otrzymuje punkt. Każdy członek zespołu przyczynia się do wspólnego sukcesu indywidualnie.

RUNDA 2

Sztafeta

Na tablicy zawieszone są 3 lub 4 karty pracy ze zróżnicowanymi zadaniami ortograficznymi
i gramatycznymi np. krzyżówki, rebusy, teksty z lukami, układanie zdań z rozsypanek wyrazowych, rozwijanie zdań, tworzenie zdań złożonych. Na rozwiązanie wszystkich kart wyznaczony jest odpowiedni czas (adekwatny do ilości zadań). Drużyna zabiera jedną kartę pracy, rozwiązuje w całości, zawiesza uzupełnioną na tablicy i dopiero może sięgać po kolejną. W tej rundzie najważniejsza jest praca zespołowa. Kolejność rozwiązywania poszczególnych kart pracy nie ma znaczenia.

RUNDA 3.

Pisanie ze słuchu.

Przygotowujemy tekst z wybranymi trudnościami ortograficznymi (jednak przy pierwszym wprowadzeniu tego typu zabawy proponuję tekst łatwy). Możemy przygotować teksty o różnym stopniu trudności i ilości zdań, zależnie od umiejętności dzieci.

Każda drużyna wybiera jedną osobę, która będzie odpowiedzialna za zapisywanie podyktowanych przez kolegę zdań. Dla każdego z tych uczniów wyznaczone jest miejsce w innej części sali niż znajduje się jego drużyna. Z wyostrzonym słuchem, sprawnie zapisują zdania z trudnościami ortograficznymi podyktowane przez kolegę lub koleżankę z grupy. Zadaniem uczniów jest:

  1. Przeczytanie zdania z kartki, którą otrzymali dla grupy.
  2. Podyktowanie koledze/ koleżance w brzmieniu identycznym jak z kartki wraz ze wskazówkami, które zapamiętał (wielka litera, przecinek itp.)
  3. Skreślenie podyktowanego już zdania i przekazanie kartki koledze siedzącemu obok, który kontynuuje zadanie.

Pisanie ze słuchu nieco inne niż zazwyczaj stosowane. Aktywizujące, angażujące, wymagające czytania ze zrozumieniem, prawidłowej wymowy, spostrzegawczości i czujności ortograficznej. Przy czym dostarcza mnóstwa pozytywnej energii i radości!

RUNDA 4.

Ze słownikiem za pan brat.

Każda osoba w drużynie otrzymuje słownik ortograficzny. Nauczyciel prosi jednocześnie wszystkie drużyny o wyszukanie w słowniku podanego wyrazu i wskazanie go na dowód, że został odnaleziony. Maksymalną liczbę punktów otrzymuje drużyna, która odnalazła wyraz jako pierwsza. Później kolejne drużyny otrzymują punkty adekwatne z kolejnością wykonania zadania. Runda ta jest pełna emocji i każdy czuje się współodpowiedzialny za swoją grupę. Wszyscy bardzo przejęci wertują kartki słownika utrwalając przy tym kolejność alfabetyczną oraz pisownię podanego wyrazu.

RUNDA 5.

Ortograficzne opowiadanie.

Uczniowie losują zastaw 10 wyrazów z trudnościami ortograficznymi, których należy użyć do zredagowania opowiadania. Uczniowie mogą wykazać się wiedzą, kreatywnością, poczuciem humoru jednocześnie utrwalając jedną z pisemnych form użytkowych. W tej rundzie liczy się szczególnie współpraca i pomysłowość, a także zachowanie odpowiedniej kompozycji opowiadania.

Na zakończenie zawodów, drużyna, która wykazała się doskonałą współpracą oraz aktywnością całego zespołu otrzymuje bonus punktowy. Nauczyciel zaznacza na początku gry, że celem nie jest zdobycie największej liczby punktów, a zgodna współpraca w grupie.

Olimpiada ortograficzna cieszy się w klasie IIIb i IIIc szczególnym powodzeniem Stosowałam tę formę pracy zarówno w poszczególnych klasach jak i zorganizowałam dla obu klas jednocześnie. Uczniowie mieli szanse zintegrować się, pracować w zupełnie nieznanych dotąd zespołach, ponieważ w każdej drużynie byli uczniowie z obu klas. Myślę, że oprócz tego, że jest to znakomita forma utrwalenia poznanych wiadomości z zakresu ortografii, to jest to także idealny sposób na doskonalenia zgodnego współdziałania w grupie i wzajemnej pomocy. Każdy uczeń ma poczucie odpowiedzialności za swoją drużynę. Dzieci uczą się przede wszystkim, że należy cieszyć się sukcesami innych, a każda Olimpiada kończy się podziękowaniem za wspólną grę członków wszystkich drużyn.

Niezwykle ważne jest, by troszczyć się o zdrową reakcję uczniów w przypadku potencjalnej przegranej. Ważne jest by moi wychowankowie zrozumieli, że porażka to nie koniec świata, tylko zachęta do dalszych ćwiczeń i doskonalenia umiejętności. Nie należy pozostawiać też bez uwagi drużyny, która odniesie sukces. Chodzi nie tylko o pochwały dla małych zwycięzców, lecz także o zadbanie, by nie odnosili się z wyższością do tych, co przegrali w rywalizacji.

Dobra rywalizacja jest wartościowa. Wzmacnia ambicję, chęć do działania. Wpływa ożywiająco, podnosi energię i daje dzieciom dużo radości.

 Agata Dobrowolska

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.